این که اینجا ... بی مقدمه نوشتن را دوست تر دارم ...

:

نوشته ها، مشق تقسیم شدن اند انگاری ... تمام برکت آنچه تقسیم می کنی از خودت میان تمام آنهایی که دوستشان داری و بعد با خودت نگاه می کنی که تمامی آنچه مانده شاید اندازه صبوری یک شب تنهایی هم نباشد برای روح تنهایی که بزرگنمایی تمام آفرینش خداست ...

می بینی تمام نوشته ها پُر از خرده های نان شده اند ... خرده های نان که تنها گنجشکهای پشت این پنجره را کفایت می کنند و نه بیشتر ... با خودت فکر می کنی: "من تمامیت خود را در سفره چرمینی خواهم پیچید و شبی در چارسوی باد رها خواهم کرد ... "

یکتا

/ 0 نظر / 26 بازدید