...

   این را آمدم بنویسم که یاد هر کسی که می خواند بماند:

کسی که وقت بودنت آزارت می‌دهد، زجرت می‌دهد، اشک هایت را جاری می‌کند ... و تمام این ها در نظرش دلیلی بر عشق اوست؛ وقتی از تمامی  زجرهایش خسته می‌شوی، وقتی دلت می‌خواهد دیگر گریه نکنی، وقتی دلت می‌خواهد آرام باشی و بی عذاب؛

آن وقت ... راحت می‌افتد به جان زندگی و اعصابی که از آن هیچ چیزی هم باقی نمانده ... آن وقت می‌شود شکست خورده و فریب خورده ... یک بار هم فکر نمی‌کند که تو چه کشیدی که به رفتن رسیدی ... به تمام شدن ...

....

کسی اما فکر نمی‌کند که این رفتارها تمام تصورات خوب را هم نابود می‌کند .... تمامش را ...

....

....